Een bijzondere treinreis

De mensen die mij goed kennen weten dat de trein bijna mijn 2de huis is. Het is dat ze geen bedden hebben anders was het plaatje bijna compleet:) (ik bedoel het uitzicht is toch niet verkeert;) Als je mij wil tegenkomen heb je in 8 van de 10 gevallen raak dat je me op Utrecht Centraal tegenkomt.

Zo op een dag kwam ik weer langs Utrecht en ik moest wachten op mijn trein naar Enschede. Toen ik zo naar het grote bord liep (jaja bij het Trefpunt vlaggetje) om te kijken of er vertragingen waren zei opeens een stem "Bas ga naar spoor 5" Ik keek om mij heen om te zien of iemand het tegen mij, maar er was niemand dichtbij genoeg om het te zeggen en Ut Cs is toch vaak een wervelwind van komen en gaan op hakken en gympen. En weer de stem: "Bas ga naar spoor 5" toen begreep opeens dat het God was en niet iemand anders. Ik snapte het niet echt maarja, spoor 5 is toch duidelijk en niet moeilijk te vinden dus oke. Ik ging dus naar spoor 5, ging met de roltrap naar beneden, en met een lichte zucht (ik bedoel, ik snapte het ook niet helemaal) zei ik " Oke Vader, hier sta ik, wat nu?" en weer een stem " Bas wacht hier, er zal iemand naar je toekomen."

En ik stond er net 2 minuten (voor je gevoel 2 uur) en er kwam een trein binnen. Oww in een flits schetste ik het scenario, ik zou een bekende tegenkomen en daar effe mee babbelen. Maar nee de trein liep leeg (ik natuurlijk kijken tussen de mensen) en iedereen ging met de roltrap naar boven. God had gezegd iemand zal naar je toekomen, dus ik bleef staan wachtte.....Toen opeens uit het niets stapte er iemand op mij af, een jonge gast jaar of 23 en begon tegen mij te praten. Hij vertelde over zijn school, wat hij deed en wat hij nu ging doen. Ik werd vervuld met ontferming, en kon zo goed luisteren. We hadden een gesprek van ongeveer 10 minuten en toen moest hij weer weg met de trein die weer aankwam op een ander perron.

Zo snel als hij er was, zo snel was hij weg. Ik ging naar perron 11 waar mijn eigen trein 5 min later zou vertrekken. En ik was verbaasd, ik had het idee dat ik niks had gedaan. Ik bedoel, ik had bijna niks gezegd ofzo. Toen opeens liet God me zien dat soms dingen in mensenogen zinloos of te weinig zijn. "Bas je had nog veel meer kunnen doen, je had wat kunnen vertellen over God" Terwijl de Heilige Geest degene is die mij leidt, en toen Hij mij naar perron 5 stuurde moest ik erop vertrouwen dat er iemand naar mij toe zou komen, dat degene iets zou zeggen (gesprek)....dan moet ik er nu ook op vertrouwen dat hoe en wat ik had gedaan ook goed was. Ik had per slot van rekening ook niks gepland :)

Soms zien we niet wat Gods plan is, we zien niet meteen resultaat of de uitwerking die we het liefst zouden willen zien. Ik zie in mijn leven ook niet altijd wat de uitkomst is van de gesprekken die ik heb. Toch weet ik dat God door mij heenwerkt, en die weet precies wat die ander juist op dat moment nodig heeft. Gaaf, wat een blessing om zo gebruikt te mogen worden en ik vond het ook spannend, die stem in mijn hoofd enz